Για ένα βιβλίο που διάβασα . . .

Πήρα στα χέρια μου ένα ιδιότυπο βιβλίο του Κώστα Ζωτόπουλου. Βοσκός της αντίπερα όχθης είναι ο τίτλος που εξέδωσαν οι εκδόσεις Τόπος. Πιστεύω ότι οι λάτρεις των διηγημάτων, οχτώ ιστορίες σύντομες περιλαμβάνει το βιβλίο, θα εκτιμήσουν τη γραφή, αλλά κυρίως, τη σύλληψη των ιστοριών. Ο Ζωτόπουλος καταφέρνει με έναν απλό τρόπο, σύντομο και περιεκτικό, να ξαφνιάσει ευχάριστα τον αναγνώστη με την αριστοτεχνική χρήση του αιφνιδίου και του απρόβλεπτου, στα όρια όμως που επιβάλλει το εικός και το αναγκαίον. Έτσι, η όποια μεταφυσική διάθεση του διηγήματος περνά στον αναγνώστη ομαλά, δίνοντάς του την εντύπωση του φυσικού ή τουλάχιστον του πιθανού. Κάτι άλλο που θέλω να επισημάνω για το βιβλίο είναι η ποικιλία του ύφους που, αν και διατηρεί μία σταθερή πορεία σε γενικές γραμμές, ποικίλλει ευχάριστα και αντιπροσωπευτικά για κάθε ιστορία. Για το συγγραφέα να πω ότι μου έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που πραγματικά καταθέτει βιώματα, φανταστικά ή πραγματικά δεν ξέρω και λίγο ενδιαφέρει, ενός ανθρώπου που αφήνει τη δροσοσταλιά της ψυχής του με σύγχρονο αλλά και νοσταλγικό τόνο στην άνυδρη καθημερινότητά μας.