ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Συντακτικού συνέχεια: Το αντικείμενο, λοιπόν, ένας από τους κύριους όρους της πρότασης, (οι άλλοι είναι το υποκείμενο, το ρήμα, το κατηγορούμενο) είναι φανερά εκλεκτικό. Δεν πάει με όλα τα ρήματα (έχει και προτιμήσεις), στα οποία συμπληρώνει το νόημα. Πηγαίνει μόνο με μια κατηγορία, τα μεταβατικά, που τα λέμε έτσι γιατί κάνουν την περατζάδα της ενέργειας από το υποκείμενο στο αντικείμενο. Η εκλεκτικότητά του φαίνεται και από τις περιορισμένες μορφές που παίρνει: μόνο στις πλάγιες πτώσεις (βέβαια, το χρυσό μου, τι τη θέλουμε την μπανάλ ονομαστική και την κλητική: την πρώτη εξάλλου την καβάτζωσε το υποκείμενο). Η σχέση του με το ρήμα θα έλεγα πως είναι στενή, μέχρι του σημείου παρεξηγήσεως, δηλαδή. Το αντικείμενο είναι του ρήματος και δεν καταδέχεται καμιά άλλη λέξη, δένεται μαζί του, αποτελώντας αναπόσπαστο στοιχείο της σημασίας του. Για παράδειγμα λέμε: παίζω (απλώς κάνω κάτι) ή παίζω ποδόσφαιρο (να το αντικείμενο που αμέσως διαφοροποιεί την ενέργεια) ή παίζω τάβλι (βλέπετε που η ενέργεια αυτομάτως μεταφέρεται αλλού;) κλπ.

ΕΛΛΗΝΕΣ;

Τα νέα για το Σκοπιανό δεν είναι ευχάριστα -όχι που θα ήταν. Να αναλύσω την ελληνικότητα της Μακεδονίας το θεωρώ σχεδόν ανόητο. Αυτό που όμως δε θεωρώ ανόητο είναι η υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με το θέμα. Και θα τα βάλω με μια μερίδα Μακεδόνων, που κόπτονται για το όνομα και ως νέοι Μακεδονομάχοι ξεχύνονται στις πλατείες της Θεσσαλονίκης για να διαδηλώσουν το φρόνημά τους (άντε και να πιουν κανένα καφέ με τον ωραίο καιρό). Είναι οι ίδιοι που το Σαββατοκύριακο κατακλύζουν την αγορά του γειτονικού κρατιδίου και στηρίζουν με το παντοδύναμο ευρώ την οικονομία των Σκοπίων. Είναι οι ίδιοι που έχουν επιχειρήσεις εκεί και έναντι λίγων χρημάτων πολλαπλασιάζουν το κέρδος τους (βέβαια δικαιολογούνται γιατί θέλουν να εξασφαλίσουν και τα τρισέγγονά τους). Δε θέλω να πω με αυτά ότι πρέπει τα Σκόπια να οδηγηθούν σε οικονομικό μαρασμό. Αλλά δεν μπορώ να χωνέψω ότι ο πατριωτισμός ορισμένων φτάνει μέχρι εκεί που δεν ενοχλεί την τσέπη τους. Όσο για την πολιτική εξουσία, άσε να μη μιλήσουμε . . . είναι πολύ λίγη, απελπιστικά λίγη.