ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Συντακτικού συνέχεια: Το αντικείμενο, λοιπόν, ένας από τους κύριους όρους της πρότασης, (οι άλλοι είναι το υποκείμενο, το ρήμα, το κατηγορούμενο) είναι φανερά εκλεκτικό. Δεν πάει με όλα τα ρήματα (έχει και προτιμήσεις), στα οποία συμπληρώνει το νόημα. Πηγαίνει μόνο με μια κατηγορία, τα μεταβατικά, που τα λέμε έτσι γιατί κάνουν την περατζάδα της ενέργειας από το υποκείμενο στο αντικείμενο. Η εκλεκτικότητά του φαίνεται και από τις περιορισμένες μορφές που παίρνει: μόνο στις πλάγιες πτώσεις (βέβαια, το χρυσό μου, τι τη θέλουμε την μπανάλ ονομαστική και την κλητική: την πρώτη εξάλλου την καβάτζωσε το υποκείμενο). Η σχέση του με το ρήμα θα έλεγα πως είναι στενή, μέχρι του σημείου παρεξηγήσεως, δηλαδή. Το αντικείμενο είναι του ρήματος και δεν καταδέχεται καμιά άλλη λέξη, δένεται μαζί του, αποτελώντας αναπόσπαστο στοιχείο της σημασίας του. Για παράδειγμα λέμε: παίζω (απλώς κάνω κάτι) ή παίζω ποδόσφαιρο (να το αντικείμενο που αμέσως διαφοροποιεί την ενέργεια) ή παίζω τάβλι (βλέπετε που η ενέργεια αυτομάτως μεταφέρεται αλλού;) κλπ.