ΠΕΡΙ ΑΒΕΡΩΦ

Άνοιξε το νέο μαγαζί στην παραλιακή, το κλαμπ που θα καταπλήξει τους νέους των βορείων και νοτίων προαστείων. Δεν είναι κάποιο άλλο παρά το Μουσείο Αβέρωφ, το καμάρι του στόλου. Για μια ακόμη φορά, ο ελληνικός στρατός έθεσε τις υπηρεσίες του στον ελληνικό λαό. Λαός και στρατός ενωμένοι, όχι πια χούντες, το Αβέρωφ μας ενώνει! Και μάλιστα σε περιόδους κρίσεις η ενοικίαση του πλοίου προσπορίζει στο κράτος έσοδα! Αμ πώς! Όχι όπως τα ολυμπιακά ακίνητα, που σαπίζουν! Εμπρός, όλοι μαζί στη νέα εποχή, που γκρεμίζει τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, που την ιστορία την κάνει καθημερινό βίωμα, που μπορεί και μεταμορφώνει τα σύμβολα σε νυχτερινά ξεφαντώματα. Άντε ρε παιδιά, να μπορώ να λέω με υπερηφάνεια: "Ήμουν και εγώ στο Αβέρωφ".

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ 2010

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ
Παιδιά, λίγα λόγια για τις ημέρες πριν από τις εξετάσεις και κατά τη διάρκειά τους:
Το άγχος που νιώθετε είναι απόλυτα φυσιολογικό (αν δεν έχετε τώρα, βρε, πότε θα έχετε;). Η λέξη - κλειδί των ημερών είναι ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ (μην ξεχνάτε: οι πανελλαδικές είναι εξετάσεις, όχι ιερά εξέταση). Διαβάστε χαλαρά και όχι πάνω από 4-5 ώρες την ημέρα (μην μου εξαντληθείτε). Μια προσεκτική ανάγνωση είναι αρκετή. Μην ακούτε SOS και άλλες τέτοιες ανόητες φήμες. Θα μπερδευτείτε περισσότερο. Πολλά διαλείμματα στο διάβασμά σας και καμιά βόλτα θα ωφελήσουν (προσέξτε τον αόριστο ενικό που χρησιμοποιώ. Δεν είπαμε να είστε και όλη την ημέρα έξω από το σπίτι!). Μην ξενυχτάτε διαβάζοντας. Η νύχτα είναι για να κοιμηθούμε. Τρώτε καλά, αλλά μην περιδρομιάσετε το βράδυ.
Θυμηθείτε: απαντάμε σε όλα τα ερωτήματα, δεν αφήνουμε κενά, ελέγχουμε το γραπτό μας πριν να το παραδώσουμε. Ο χρόνος που έχετε στη διάθεσή σας είναι υπεραρκετός.
Αυτά!

ΤΥΧΗι ΑΓΑΘΗι

ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΚΟΨΕΙΣ ...

Πώς τα κατάφεραν έναν περήφανο λαό να τον κάνουν να κυκλοφορεί σκυφτός, να ξεφυσά, να παραμιλά . . . Μιλώ για τα οικονομικά μέτρα, για να εξοικονομήσουν τα λεφτά που φάγαμε μαζί με τους τραπεζίτες και τους λογής λογής επιτηδείους. Μα όσο κι αν μας πετσοκόψουν τους μισθούς, όσο κι αν μας λοιδωρούν οι πολιτισμένοι εταίροι, εμείς θα είμαστε πάντοτε εδώ. Μνημονεύετε Μακρυγιάννη, Αργείοι: Είμαστε πολλά ολίγοι ... μα πάντοτε μένει και μαγιά.

Για ένα βιβλίο που διάβασα . . .

Πήρα στα χέρια μου ένα ιδιότυπο βιβλίο του Κώστα Ζωτόπουλου. Βοσκός της αντίπερα όχθης είναι ο τίτλος που εξέδωσαν οι εκδόσεις Τόπος. Πιστεύω ότι οι λάτρεις των διηγημάτων, οχτώ ιστορίες σύντομες περιλαμβάνει το βιβλίο, θα εκτιμήσουν τη γραφή, αλλά κυρίως, τη σύλληψη των ιστοριών. Ο Ζωτόπουλος καταφέρνει με έναν απλό τρόπο, σύντομο και περιεκτικό, να ξαφνιάσει ευχάριστα τον αναγνώστη με την αριστοτεχνική χρήση του αιφνιδίου και του απρόβλεπτου, στα όρια όμως που επιβάλλει το εικός και το αναγκαίον. Έτσι, η όποια μεταφυσική διάθεση του διηγήματος περνά στον αναγνώστη ομαλά, δίνοντάς του την εντύπωση του φυσικού ή τουλάχιστον του πιθανού. Κάτι άλλο που θέλω να επισημάνω για το βιβλίο είναι η ποικιλία του ύφους που, αν και διατηρεί μία σταθερή πορεία σε γενικές γραμμές, ποικίλλει ευχάριστα και αντιπροσωπευτικά για κάθε ιστορία. Για το συγγραφέα να πω ότι μου έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που πραγματικά καταθέτει βιώματα, φανταστικά ή πραγματικά δεν ξέρω και λίγο ενδιαφέρει, ενός ανθρώπου που αφήνει τη δροσοσταλιά της ψυχής του με σύγχρονο αλλά και νοσταλγικό τόνο στην άνυδρη καθημερινότητά μας.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ - ΜΕΡΟΣ Α΄

1. Περνάω με κόκκινο, γιατί βιάζομαι και, αφού μόνο εγώ υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο.

2. Αφήνω τα σκουπίδια μου έξω από τον κάδο (σιγά μην κουραστώ να τα ρίξω μέσα, κορόιδαααα)

3. Οι ώρες κοινής ησυχίας είναι για τους κοινούς θνητούς, όχι για μένα.

4. Παρκάρω πάνω στα πεζοδρόμια, γιατί τα μωρά με τα καρότσια, οι ανάπηροι, ο γεράκος με το μπαστούνι είναι πολίτες β΄ κατηγορίας (αχ γιατί να μην υπήρχε ο Καιάδας).

5. Έχω τη μουσική (λαϊκότατη έως σκυλάδικη) στη μεγαλύτερη ένταση του νέου μου στερεοφωνικού, που αξίζει περισσότερο από το αυτοκίνητο, για να επιβάλω την αισθητική μου (εσείς οι κουλτουριάρηδες θα πάτε εξορία, ρε).

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Συντακτικού συνέχεια: Το αντικείμενο, λοιπόν, ένας από τους κύριους όρους της πρότασης, (οι άλλοι είναι το υποκείμενο, το ρήμα, το κατηγορούμενο) είναι φανερά εκλεκτικό. Δεν πάει με όλα τα ρήματα (έχει και προτιμήσεις), στα οποία συμπληρώνει το νόημα. Πηγαίνει μόνο με μια κατηγορία, τα μεταβατικά, που τα λέμε έτσι γιατί κάνουν την περατζάδα της ενέργειας από το υποκείμενο στο αντικείμενο. Η εκλεκτικότητά του φαίνεται και από τις περιορισμένες μορφές που παίρνει: μόνο στις πλάγιες πτώσεις (βέβαια, το χρυσό μου, τι τη θέλουμε την μπανάλ ονομαστική και την κλητική: την πρώτη εξάλλου την καβάτζωσε το υποκείμενο). Η σχέση του με το ρήμα θα έλεγα πως είναι στενή, μέχρι του σημείου παρεξηγήσεως, δηλαδή. Το αντικείμενο είναι του ρήματος και δεν καταδέχεται καμιά άλλη λέξη, δένεται μαζί του, αποτελώντας αναπόσπαστο στοιχείο της σημασίας του. Για παράδειγμα λέμε: παίζω (απλώς κάνω κάτι) ή παίζω ποδόσφαιρο (να το αντικείμενο που αμέσως διαφοροποιεί την ενέργεια) ή παίζω τάβλι (βλέπετε που η ενέργεια αυτομάτως μεταφέρεται αλλού;) κλπ.

ΕΛΛΗΝΕΣ;

Τα νέα για το Σκοπιανό δεν είναι ευχάριστα -όχι που θα ήταν. Να αναλύσω την ελληνικότητα της Μακεδονίας το θεωρώ σχεδόν ανόητο. Αυτό που όμως δε θεωρώ ανόητο είναι η υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με το θέμα. Και θα τα βάλω με μια μερίδα Μακεδόνων, που κόπτονται για το όνομα και ως νέοι Μακεδονομάχοι ξεχύνονται στις πλατείες της Θεσσαλονίκης για να διαδηλώσουν το φρόνημά τους (άντε και να πιουν κανένα καφέ με τον ωραίο καιρό). Είναι οι ίδιοι που το Σαββατοκύριακο κατακλύζουν την αγορά του γειτονικού κρατιδίου και στηρίζουν με το παντοδύναμο ευρώ την οικονομία των Σκοπίων. Είναι οι ίδιοι που έχουν επιχειρήσεις εκεί και έναντι λίγων χρημάτων πολλαπλασιάζουν το κέρδος τους (βέβαια δικαιολογούνται γιατί θέλουν να εξασφαλίσουν και τα τρισέγγονά τους). Δε θέλω να πω με αυτά ότι πρέπει τα Σκόπια να οδηγηθούν σε οικονομικό μαρασμό. Αλλά δεν μπορώ να χωνέψω ότι ο πατριωτισμός ορισμένων φτάνει μέχρι εκεί που δεν ενοχλεί την τσέπη τους. Όσο για την πολιτική εξουσία, άσε να μη μιλήσουμε . . . είναι πολύ λίγη, απελπιστικά λίγη.