ΤΟ (χαμένο) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

Το υποκείμενο είναι η λέξη για την οποία γίνεται λόγος στην πρόταση, είναι σαν να λέμε ο σταρ της πρότασης. Αν η καρδιά της πρότασης είναι το ρήμα, το υποκείμενο είναι ο λόγος για τον οποίο χτυπά αυτή η καρδιά. Βρίσκεται σε ονομαστική πτώση, εκτός από τα απρόσωπα ρήματα. Αυτα επειδή δεν έχουν πρόσωπο, δεν έχουν ανάγκη να έχουν και υποκείμενο κάποιο πρόσωπο. Σε αυτά χαριστικά τους δίνουμε μια πρόταση ως υποκείμενο για να έχουν να πορεύονται.
Μια απορία, λοιπόν: Γιατί, αφού το υποκείμενο είναι τόσο σημαντικό, όταν θέλουμε να βρίσουμε κάποιον, τον αποκαλούμε χαμένο υποκείμενο; Μήπως γιατί έχει αποπροσανατολιστεί και δεν ξέρει τι του γίνεται; Μήπως έχει αποκοπεί από το ρήμα και η ζωή του -πρόταση είναι μια ασυνταξία - ανωμαλία - παραφωνία στην αρμονία του συντακτικού; Ή μήπως, τελικά, δεν είναι και τόσο επιτυχής ο χαρακτηρισμός αυτός ως λοιδορία;